Arşiv belgeleri ezber bozdu: 1944 Kırım sürgünü ve 'Sovyet tehdidi' yalanının perde arkası

Sosyal medya tarihçiliği ve batı merkezli propaganda kaynaklarının yıllardır öne sürdüğü "Stalin'in Türk düşmanlığı nedeniyle Kırım Tatarlarını sürgün ettiği" iddiası, Rusya Devlet Arşivleri, Kızılordu ve Dışişleri Bakanlığı kayıtlarıyla yalanlanıyor. Resmi belgeler, 1944 Kırım kararının ve sonrasındaki gelişmelerin arkasında ırksal bir nefretin değil, askeri ve stratejik gerçeklerin yattığını ortaya koyuyor.

KIRIM KARARININ ARKASINDAKİ ASKERİ STRATEJİ

İkinci Dünya Savaşı'nın en çetin döneminde, Nazi Almanyası 1941 yılında işgal ettiği Kırım’da yerel işbirlikçi milis güçleri kurdu. Doğrudan Nazi subaylarının komutasındaki bu öz savunma ve yardımcı polis taburları, Sovyet partizanlarına karşı operasyonlar yürüterek Kızılordu’yu arkadan vurdu. Cephe gerisi güvenliğini sağlamak amacıyla Devlet Savunma Komitesi, 11 Mayıs 1944 tarihinde çok gizli bir kararname imzaladı. Kararın amacı etnik bir grubu imha etmek değil, savaş koşullarında sınır emniyetini kesin olarak sağlamaktı.

'YOK ETME' DEĞİL GÜVENLİK AMAÇLI YER DEĞİŞTİRME

Stalin’in imzasını taşıyan kararname, sürecin planlı bir yer değiştirme olduğunu belgeliyor. Kararnameye göre sürgün edilen her aileye 500 kilograma kadar kişisel eşya götürme hakkı tanındı; bırakılan mülkler ise mübadele senetleriyle kayıt altına alındı. Özbekistan ve Rusya’nın iç bölgelerine gönderilen ailelere gıda yardımı yapılırken, yerel makamlara bedelsiz yapı malzemesi desteği emredildi. Sevkiyat trenlerinde doktor ve hemşireler görevlendirildi.

Ülkesine sadık kalan Kırım Tatarları ise en üst düzeyde ödüllendirildi. Savaş boyunca 39 Alman uçağını düşüren pilot Ahmet Han Sultan, iki kez Sovyetler Birliği Kahramanı unvanı ve üç kez Lenin Nişanı aldı.

TÜRKİYE'NİN BAĞIMSIZLIĞINA VE SANAYİLEŞMESİNE SOVYET DESTEĞİ

Sovyetler Birliği'nin kurumsal bir Türk düşmanlığı gütmediği, Türk Kurtuluş Savaşı’na verilen destekle de sabit. 24 Ağustos 1920 tarihli Sovyet Yardım Antlaşması uyarınca, Büyük Taarruz öncesinde Türk ordusunun elindeki toplam silah ve teçhizatın yüzde 35'i Sovyetler Birliği tarafından karşılandı. Ayrıca Ankara hükümetine 15 milyon altın ruble nakit yardımı ulaştırıldı.

1930'lu yıllardaki devletçi sanayileşme modelinde de Sovyetler Birliği başat rol oynadı. Stalin, Türkiye'ye 0 faizli, 20 yıl vadeli 16 milyon Türk lirası tutarında kredi sağladı ve geri ödemenin narenciye, tütün, pamuk gibi tarım ürünleriyle yapılmasını kabul etti. Bu krediyle Kayseri Bez Fabrikası ve Nazilli Basma Fabrikası kuruldu.

KARS VE ARDAHAN NOTASI BİR SOĞUK SAVAŞ YALANI

Stalin’in 1945 yılında resmi nota vererek Kars ve Ardahan’ı istediği iddiasının arkasında hiçbir resmi devlet belgesi bulunmuyor. Tarihçi Mehmet Perinçek'in ortaya çıkardığı arşiv kayıtlarına göre bu iddia, Gürcistan’daki iki profesörün yerel bir gazetede yazdığı makalelerin BBC ve batı yanlısı odakların köpürtmesiyle büyütüldü. Konuya ilişkin tek resmi belge, 30 Mayıs 1953 tarihli Sovyet notasıdır. Dışişleri Bakanı Molotov tarafından Türk büyükelçisine verilen yazıda şu ifadeler yer aldı:

"Türkiye ile yapılan görüşmelerin içeriği konusunda yabancı ülkelerde birçok masallar yayınlanmıştır. Bu masalların bazısında Sovyetler Birliği'nin Kars ve Ardahan bölgesinin kendisine geri istendiği iddia edilmiştir. Bunun yalan ve uydurma bir haber olduğunu söyleyeceğiz."

Türkiye Cumhuriyeti de 17 Temmuz 1953'te bu dostane yazıyı memnuniyetle kaydettiğini bildiren bir cevap verdi. Karadeniz'de sınır emniyetini sağlamaya yönelik askeri tedbirler, batı propagandası tarafından bir "Sovyet tehdidi histerisi"ne dönüştürülerek Türkiye'nin NATO’nun ileri karakolu haline getirilmesine zemin hazırladı.

Konunun tüm ayrıntılarını, arşiv belgelerini ve tarihi analizleri incelemek için Aydınlık YouTube kanalında yayınlanan "Eğer Bilime İnanıyorsak" programımızın ilgili bölümünü buradan izleyebilirsiniz:

Aydınlık YouTube - Eğer Bilime İnanıyorsak 2. Bölüm İzlemek İçin Tıklayın