DERLER Kİ

Unutabilmek insanın önemli bir meziyetidir yoksa yaşayamazdı.

Öyle ya unutamasaydık
bazı acılara katlanmak mümkün olmazdı.

İnsan beyni yaşamın devamı için olsa gerek,

kendisini korumaya alıyor ama ya kalbimiz?

O ne yapıyor?

O da giriyor devreye ve

vefasızlığa, boşvermişliğe mani oluyor.

Kaybettiğimiz insanları unutmak yerine onların yokluğuyla baş edebiliyor,

yaşanılan kötü olaylardan da ders çıkarabiliyoruz.

Olması gereken de zaten bu değil midir?

İşte bunları düşünüyordum

hava yavaştan kararmaya yüz tutmuş, hafiften buğulanmış

bir pencereden trenin hızına inat manzarayı seyrederken ben.

Ne oldu da unutuverdik

ufacık bir virüsün dünyayı adeta esir alıp,

en sevdiklerimizle birbirimize uzak düşürdüğü o günleri.

Ne zengin ne fakir, ne yaşlı ne genç bakmamıştı hiç bir şeye,

alt etmişti bir ufacık virüs.

Hem de tüm dünyayı.

O günlerde hepimiz hijyenin önemini yeniden fark etmiş

bir zamanlar evlerin baş köşelerinden eksik
olmayan kolonyaları hatırlamış

ailece yemek yiyeceğimiz günleri iple çekmiştik.

Satışları azalmış olduğuna göre yine unuttuk kolonyaları.

HİJYEN DE BİR KÜLTÜRDÜR

Hijyeni öğrenemediyseniz zamanında,

sonradan nasıl öğrenirdiniz ki.

İhtiyaç halinde kullanılan bir şey zannedilir kolayca ihmal edilirdi böyle.

Ünlü bir boya firmasının dereye akıttığı suyu görünce geldi aklıma bunlar.

Sahi acaba bir arıtma var mıydı?

Vardır herhalde.

Öyle ya koskoca marka,

mutlaka çevre temizliğine özen gösteriyordur.

Hijyen demişken,

ambalaj mevzusuna hiç girmeyeyim.

Öyle dertliyim ki bu konuda.

Her bir ürünü ayrı marketlerden alır oldum.

Elimden geldiğince de anlatıp duruyor,
örneklerini paylaşıyorum ama nafile.

Siz bilmelisiniz ki kapağın üstündeki bant da bir koruyucu ve o bantı sökmeden

o kapağı açamazsınız.

Ama gelin görün değil şampuan krem,

içeceklerde bile açık ambalajdan vazgeçiremiyoruz kimseyi.

Hijyen deyince de böceklere karşı bilinçsizce yapılan ilaçlama ve bir dolu ihmal yüzünden

tatile gelmiş masum bir ailenin can verdikleri otel geliverdi aklıma.

İlaçlama hataları yetmez gibi

yemek yemeğe giden resepsiyonist kapıyı kitlemişti.

Düşünebiliyor musunuz?

Neymiş efendim kapıyı kitlemiş ama telefonunu yazmışmış !

Diyelim ki hiç bir sorun yok çıkmak istediniz,

aradınız ulaşamadıysanız kitli kaldınız demektir!

O masum aile de çağırdıkları ambulansa ulaşabilmek için dakikalarca kapının açılmasını beklemişlerdi.

Peki ya gittikleri doktorlar?

Gıda zehirlenmesi olmayabilir diye başka alternatifleri de neden detaylıca düşünmezler?

Ehliyetsiz ellerde ucuza yapılan o ilaçlama için otelini iki üç gün kapalı tutmayan otel sahibi

sahi şimdi nasıl uyuyor acaba?

Ya Bolu Kartalkaya’daki güya o çok lüks otel?

Üstelik Milli park alanında özel imtiyazlarla inşaa edilmiş ama ne yangın alarmı, ne yangın sensörleri,
ne de yangın merdiveni.

Hiç birisi olmadığı gibi

Bir de üstüne üstlük izah edilemez bir nedenle
arabaları kurtarmaya çalışan personel !

Talimat böyle geldiği içindir muhtemelen ama

hiç mi kimsenin aklına gelmez
yangının çok hızlı yayılabileceği?

Basit bir megafon bile olsaydı, ellerine alıp anons etselerdi uyanırdı bir çoğu.

Bir yangın ve masum kaç insanın kaybı.

Dünya paraya oda satan otel ne yangını umursamış ne başka bir şeyi.

Hiç bir ekipman hiç bir tesisat olmadığı gibi bir de

eğitimsiz insanlara emanet etmiş müşterilerini.

SICAĞI SEVMEK

Trenin iç ısısı hayli yüksek olup da

sıcak yaz günlerini hatırlatınca

hostes tuşuna basıp bir yetkilinin gelmesini beklerken düşündüm bunları.

Toplu taşımalarda ısı ayarlarında da uluslararası standartların olduğunu anlatmaya çalışsam da nafile.

Talep varmış meğer.

Ben yine de sıcak havanın mikroplar açısından
risk yaratacağını izah etmeye çalıştım durdum.

Sonra,

gözüm takılıverdi koltuk başlığında yazan

Milli Hızlı Tren ifadesine.

Ne kolaydı böyle yazıvermek.

Garlarda sigara içenlere de sorsak milliler!

ama ne yasak dinliyor

ne de tren yoluna atacakları izmaritin olası risklerini düşünüyorlardı.

Bazı yerlerde sigara yasak uyarıları yazıyor olsa da,

belli ki kimse farkında bile değil.

Alkolün zararları say say bitmezken

hem kendi hem başkalarının can emniyetini riske eden birisinin

onca yasağa rağmen

bir de polise itirazını görünce ekranlarda

bu sorumsuzluk

bu nezaketsizlik hali

nasıl bu kadar kolayca tezahür edebiliyor diye
düşünüp duruyorum.

GİZLİ EL

Eğitim eğitim ille de eğitim

ama ya kültür sanat dünyası?

ya medya dünyası?

Modernite belasına düşürdükleri yetmedi

değerlerimize de saldırıyorlar.

Bir de dijital dünya.

Sanki bir görünmez el

boş bir egoizmle bizi bize düşman ediyor.

Oysa karmakarışık dünyada

git gide artarken türlü türlü saçmalıklar

biz bize değil miyiz muhtaç?

Hepimizin ellerinde akıllı
telefon ama her birimiz olmuşuz birer bağımlı

vermişiz akılları adeta rehin.

Dijital dünya demişken,

bir an aklıma geliyor

Avustralya da yürürlüğe giren yasa.

Elalem 16 yaş altına sosyal medyayı yasaklarken

sahi biz halen neyi bekliyoruz?

Üstelik büyük bir zehir yok ediyorken vicdanı ve ahlakı

bari koruyabilsek çoluk çocuğumuzu.