NATO’nun Ardından

Günler öncesinde başladı hazırlıklar ve tartışmalar.

Yok Ankara’ya giriş çıkışlar kapatılacakmış

yok şöyle yok böyle.

Dünyanın bir çok ülkesinden

üç bin gazeteci,

onlarca ülkenin devlet başkanları, başbakanları ve

yüzlerce bürokratın konuk olduğu

büyük bir organizasyon söz konusu olunca

güvenlik tedbirleri en üst seviyedeydi.

Bölgemizin ateş çemberi altında olduğu bu günlerde,

muhtemel bir riskin önlenmesi için

Ankaralılar iki gün tahammül etmiş oldu ve organizasyon başarıyla tamamlandı.

Türk misafirperverliğini dünyaya göstermek isterken abartmış olduğumuzu da düşünenler olabilir.

Üstelik NATO’nun masum olmadığını hepimiz iyi biliyorken!

Haklılar.

Ama uluslararası bir organizasyona ev sahipliği yaptığımız gerçeği ile bakarsak;

ne yalan söyleyeyim

Türk rengi olan turkuaz halıda

liderlerin mehter marşıyla cumhurbaşkanlığına yürümeleri benim pek hoşuma gitti.

Yunanistan Başbakanı Sayın Miçotakis bunlardan etkilendiği için mi dayı dayı yürüyordu bilemiyorum.

Ama Fransa Cumhurbaşkanı Sayın Macron gözlüğü ve sportif hali ile sanırsınız bir film yıldızı.

Gözlük de pek havalıydı.

Genç İzlanda Başbakanının biraz da şaşkın bakışlarıyla yürüyüşü,

lider eşlerinin şıklıkları,

Külliyenin Ankara kedileri,

misafirler ne yedi ne içti falan derken

bir NATO zirvesi daha gelip geçti.

Ama Trump ülkesine bile dönmeden

Amerika İran’a yine saldırdı.

Ne hazin ki alıştık bu saldırılara.

Huylu huyundan vazgeçer mi?

Filistin’de masum çocuklar acımasızca katledilirken

Hollanda’lı bir gazeteci

NATO Genel Sekreteri Sayın Rutte’ye

Filistin’de yaşanan soykırımı sormazken

ne hikmetse Türkiye’de bir stand-up göstericisinin gözaltına alınmasını sorabiliyor.

Huylu huyundan vazgeçmez derler.

Batı medyası da değişecek değil ya,

bulduğu her fırsatta

Türkiye’de demokrasi yok demeye çalışacak.

Yine öyle oldu.

Bu olayın NATO zirvesine denk gelmesi tesadüf müydü diye

düşünmeden de edemiyor insan.

Kimden mi bahsediyoruz?

İnce ayar değersizleştirmeler yaparak Atatürk’ü diline dolayıp

yolsuzlukla suçlanan birilerine benzeten,

bu yetmez gibi bir de

İslama ve milyonlarca inanmışa saygısızlık yapıp

Kuran’a laf eden Deniz Göktaş.

Tüm bunlar da sözde komiklik adına.

Tabi yerseniz!

Bilhassa lise ve üniversiteli gençlerin sanal medya akışında

muhtemelen de algoritma maharetiyle bolca görüntülenen

bu stand-up göstericisinin

sahnesinde kullandığı yan yatmış kafa maketi ve gösterisine verdiği ismin

Avustralyalı heykeltraş Ron Mueck’in eserlerine
birebir benziyor olması da

tesadüf müdür bilinmez ama

herkes iyi bilsin ki

bu kadim milletin değerlerine böyle saygısız olanı

ne kimse sever ne de onaylar.

Siz bakmayın belirli bir zümrenin onu izlemesine ve bazı sözde muhalif medyanın parlatmasına.

Bu topraklar kabul etmez

ne ihaneti ne de nankörlüğü.

Peki, benzeri bir terbiyesizliği İsveç’te ya da Kanada ya da ne bileyim ABD’de görebilir miydik?

Elbette hayır.

Çünkü oralarda böyle ucuzluklara kimse izin vermez de ondan.

Kaldı ki siz bir lideri ya da
tarihe mal olmuş bir şahsiyeti sevmeyebilirsiniz, hakkınızdır.

Elbette eleştirebilirsiniz de.

Siz inançsız da olabilirsiniz ya da isterseniz bir puta taparsınız

kime ne.

Ama bir milletin değerleriyle,
bayrağıyla, inancıyla

ne alay edip küçümseyebilirsiniz
ne değersizleştirebilir ne de ötekileştiremezsiniz.

Kim ya da kimlerden cesaret aldınız bilinmez,

bir dönüp de bakın bakalım mizah dünyasında yıllardır varolan isimlere.

Bu olaydan epey öncesi,

bir röportajda soruyorlar

Ata Demirer’e.

Mizahta kırmızı çizgileriniz var mıdır diye.

ben din üzerine mizah yapmam mesela diyor.

Verdiği cevaba niyeyse çok şaşıran gazeteci

nedenini sorunca da

mizahın yıkıcı gücünü düşünürsek

büyük acılarına inancı sayesinde direnebilen hiç bir insanın

ne vebalini alabilirim ne de
sorumluluğuna girerim diyor.

Kıymetli olanı da

insani olanı da

işte budur aslolan.