Zehrine 30 milyon dolar ödediğimiz Kanye West

Suriyeli Sabah Fakhri’yi dinlerken, Amerikalı Kanye West hakkında yazı yazmanın garipliği ile oturduk masaya.

Unutulmaz Sabah Fakhri, birilerinin Türkiye’de kaynağını bile bildirmeden “Ada Sahillerinde Bekliyorum” başlığı ile meşhur ettiği, ama Arap dünyasının en önemli bestelerinden biri olan, “Qadduka El-Mayyas” şarkısı ile yazımıza eşlik ediyor:

“Senin o nazla salınan endamın, ey ömrüm, Bir selvi dalı gibi eğilir nazlı nazlı.

Benim gözümde sensin insanların en güzeli, Seni yaratan ne yücedir, ey Ay’ım”

Hakkında yazı yazmaya oturduğumuz Amerikalı Kanye West ise, hemen her şarkısındaki temalardan birini tutturmuş, cevap vermeye çalışıyor, ama beceremiyor bir türlü:

“Bu kalçayı salla, Oh yeri hareket ettir,bu bir kalça depremi,

Bu kalçadan bir bina yap, bu bir kalça devleti

Esrar otumu sar, bu bir kalça tepsisi

Kanye de, Ye de,bunu her gün yapmayacak mıyız ?”

Elbette, bu çeviride Aydınlık’ın adabına uymak için “kalça” yerine Kanye West’in kullandığı 3 harfli kelimeyi, yumuşatarak çevirmek zorunda kaldık.

ADA SAHİLLERİNDE BEKLEMEK Mİ?

İşte bu iki müzik adamından, kapı komşumuz Halepli Sabah Fakhri, 83 yaşında geçen sene vefat etti. Ve araba ile sadece 2 saatlik yolda yaşamış olmasına rağmen, bir kere bile Türk seyircisine sunulmadı, çağırılmadı, konser verdirilmedi, o muazzam sesini ve sanatını ve hatta adını bile, 85 milyon bilmeden bu fani alemden göçtü gitti. Ardında sadece bir Türk bestecinin kaynak göstermeden çaldığı ve “Ada Sahillerinde Bekliyorum” diye saçma sapan şekilde Türkçeleştirdiği “Qadduka El-Mayyas” melodisi kaldı kulaklarımızda.

Öte yandan, şarkılarında en masumundan “kalça” edebiyatı yapan, buna ek olarak uyuşturucu, narsizm, Hitler, Nazilik, seks, pedofili, materyalizm hayranlığı türünden, insan varlığının en aşağı karakter unsurlarından bahseden Kanye West ise, daha geçen hafta İstanbul’umuzun orta yerinde 118 bin insanımıza bu tür bir çürümüşlüğü sattı. Trump’ın dostu Kanye, cebine 30 milyon doları da koydu ve ABD’ye döndü. Yani Kanye West İstanbul’a geldi, insanımızı zehirledi, ve bu zehir için çılgınca alkışlanıp, 30 milyon dolar hediye ile memleketine gönderildi! En düşük bilet fiyatı 5600, en yüksek ise 35.000 Türk Lirasıydı! Ekonomisinin batmış olduğu iddia edilen bir ülke için, oldukça “ucuz” biletler, değil mi!

DUBAİ’NİN YERİNE GEÇMEK BİR MARİFET MİDİR?

Büyük bir tantana ile Kanye West’in konserini, İstanbul’un dünyaya açılmasında ve Dubai’ye alternatif bir mali ve turizm merkezi olmak yolunda, büyük bir adım olarak tanıtmaya çalışıyorlar şimdi de. Memleketin mali kaderini ve turizmini kendi ülkesinde bile seksist-erkek egemenci-Nazi hayranı diye eleştirilen Kanye West’in, kadınların kalçalarından ve uyuşturucudan öte gidemeyen şarkılarına ve şahsiyetine bağlayanlar, ata yadigarı kültürümüzün açıkça iğfal edilmesine seyirci kalmaları, sadece acı verici değil, bir kültürel intihardir da.

Daha geçen Aralık ayında, İranlı sanatçı Mohsen Namjoo’nun Türkiye’deki tüm konserlerini, sözde İslami değerlere sahip çıkmak adına iptal ettiren Müdafaa-i İslam Hareketi ve Diyanet ve Vakıf Çalışanları Genel Başkanı Mustafa Çopursuz’un, Kanye West konseri konusunda tek bir kelime etmemeleri de çok ilginç değil midir? Burada, ABD ile İran arasındaki kültürel savaşta, ABD tarafında yer almanın açık bir tercihi mi vardır? İranlı sanatçının şarkılarının Türk insanının milli ve dini duygularını rencide ettiğini iddia edenlerin, Kanye West’in şu şarkısına söyleyecekleri bir söz neden olmamaktadır ki o zaman:

“Tanrı arıyor beni direkt hatlardan, Neden durmadan bana veriyor ateşli hatları?

Ben bir yıldızım, nasıl olur da parlamayayım?

Kaç tane bekar kadın var evde? Bluzunun içindeki bir şey feci tahrik ediyor!”

BATI KUYRUĞUNDA GELİNEN YER

Her vakit Yunus Emre’den, Mevlana’dan bahseden sağcılarımız ile sürekli olarak Nazım Hikmet, Ruhi Su’dan dem tutan solcularımızın, ata kültürünü korumak ve kollamak konusunda, ABD’li Kanye West’e fazla itiraz etmemelerinin, elbette çok ta gizli olmayan bir sırrı var: Kanye West Batılı, Mohsen Namjoo Doğulu. Tanzimat’tan bu yana 200 senedir Batı’nın kuyruğundan fazlaca ayrılamayan Türk toplumuna, elbette Doğu’nun şerbeti yerine, Batı’nın zehrini içireceksiniz. Bir türlü hücrelerinize işlemiş olan Batıcılığı ve özellikle de Amerikancılığı silip atamamanın, siyasi-kültürel-ekonomik sonucu, tam da bu olmakta işte!

Bilmem işe yarar mı ama, dünyanın en önemli seslerinden olan ve artık kendilerini izleyebilme şansımızın hiç olmadığı Sabah Fakri, Ummu Gülsüm, George Vassaf, Feyruz, Abdelhalim Hafez, Shajarian, Warda gibi unutulmaz şarkıcılardan, naçizane bir Türk sanatçısı olarak af dilemek isteriz. Karakas’tan Kahire’ye, Beyrut’tan Tahran’a, Bağdat’tan Las Vegas’a fırtına gibi esen bu isimleri, Türkiye’mizin insanından sakladıkları ve bir bakıma da yasakladıkları için. “Geldiği yeri unutanların ve unutturulanların gideceği yer, West oluyor vesselam, hem de Kanye West!”

Kadını, şarkılarında aşağılayabileceği en aşağılara koyan, pedofil Epstein’ın bile şarkılarını göklere çıkardığı Kanye West’i bir yana bırakıp, komşumuz ve akrabamız Sabah Fakri’nin gerçek sevgiyi ifade ettiği şu şarkısı ile vedalaşalım:

“Aşk şarabını içir bana, kalbimin kederini unuttursun. Sevgisiz bir yaşam, susuz bir dere gibidir.”

Dünyanın Öteki Sesleri: Sabah Fakhri, Halep’ten “Khamrat El Hob”

https://www.youtube.com/watch?v=UOT-lY7yvZw